تحقیقات روی پلی استر در دهه 1930 توسط دانشمندان بریتانیایی مانند Whinfield و Dickson اختراع شد. پلی استر در سال 1949 در بریتانیا و در سال 1953 در ایالات متحده صنعتی شد.
وزن مولکولی پلی استر از 18000 تا 25000 با درجه پلیمریزاسیون 100 تا 140 متغیر است. ماکرومولکولهای پلیاستر حاوی حلقههای بنزن هستند که اساساً آنها را سفت و سخت میکند و در عین حال زنجیرههای هیدروکربنی آلیفاتیک را نیز در خود جای داده است که درجهای از انعطافپذیری را فراهم میکند. به جز دو گروه هیدروکسیل انتهایی، هیچ گروه قطبی دیگری در ماکرومولکول ها وجود ندارد. محتوای بالای استر منجر به هیدرولیز و ترک حرارتی در دماهای بالا می شود. پلی استر از طریق ریسندگی مذاب، با مقطع دایرهای{10}}و شکل میلهای{11}}شیشهای در امتداد محور طولی، خشک، مستقیم و صاف به نظر میرسد. چگالی آن از 1.38 تا 1.40 g/cm³ متغیر است.
فیبر PPT مخفف فیبر پلی پروپیلن ترفتالات است. برخی از افراد در خارج از کشور از PPT به عنوان فیبر در مقیاس بزرگ قرن بیست و یکم یاد می کنند و نام تجاری آن "کورترا" است.
PPT، PET و PBT از خانواده پلی استرها هستند و خواص مشابهی دارند. فیبر PPT ویژگی های پلی استر و نایلون را ترکیب می کند. مانند پلی استر، شستشو و خشک شدن آسان است، بازیابی خاصیت ارتجاعی و مقاومت در برابر چین و چروک، و همچنین مقاومت خوبی در برابر لکه، مقاومت در برابر نور و احساس دست دارد. عملکرد رنگرزی بهتری نسبت به پلی استر دارد و می توان آن را تحت فشار معمولی رنگ کرد. در شرایط یکسان، رنگ نسبت به PET نیروی نفوذ بیشتری بر روی الیاف PPT دارد و رنگرزی یکنواخت با ثبات رنگ خوب است. در مقایسه با نایلون، الیاف PPT مقاومت به سایش و بازیابی کششی بهتری دارد و همچنین خاصیت ارتجاعی و کرکی بیشتری دارد که آن را برای ساخت موادی مانند فرش مناسب تر می کند.
فیبر PBT مخفف فیبر پلی بوتیلن ترفتالات است. فیبر PBT از تراکم دی متیل ترفتالات (DMT) یا اسید ترفتالیک (TPA)، ماده خام اصلی پلی استر، با 1،4-بوتاندیول ساخته میشود. DMT و 1،4-بوتاندیول با استفاده از ترکیبات آلی تیتانیوم یا قلع و تترابوتیل تیتانات به عنوان کاتالیزور تحت واکنش تراکم در دمای بالا و درجه خلاء قرار گرفتند و سپس برای تولید الیاف PBT چرخانده شدند. فرآیندهای پلیمریزاسیون، ریسندگی و پس پردازش و تجهیزات الیاف PBT اساساً مشابه الیاف پلی استر است.
فیبر PBT دارای ویژگی های مشابه پلی استر است، مانند استحکام خوب، شستشوی آسان و خشک شدن سریع، اندازه پایدار و حفظ شکل خوب. مهمترین چیز این است که قسمت انعطاف پذیر زنجیره ماکرومولکولی آن نسبتاً طولانی است، بنابراین می شکند و کشیده می شود، خاصیت ارتجاعی خوبی دارد و پس از گرم شدن، با یک لمس نرم تغییر زیادی نمی کند. یکی دیگر از مزایای فیبر PBT این است که خواص رنگ کنندگی بهتری نسبت به پلی استر دارد. نتایج رنگرزی رضایت بخشی را می توان با رنگرزی پارچه های PBT با رنگ های پراکنده در شرایط جوش اتمسفر به دست آورد. علاوه بر این، فیبر PBT مقاومت خوبی در برابر پیری، مقاومت شیمیایی و مقاومت در برابر حرارت دارد. فیبر PBT طیف گسترده ای از کاربردها در پلاستیک های مهندسی، پوشش های لوازم خانگی و قطعات ماشین آلات دارد.
فیبر PEN مخفف فیبر پلی اتیلن نفتالات است. فیبر PEN مانند پلی استر یک ماده پلی استر ترموپلاستیک نیمه کریستالی است که ابتدا توسط KASA در ایالات متحده معرفی شد. فرآیند تولید آن شامل تبادل استر بین دی متیل 2،6-نفتالات (NDC) و اتیلن گلیکول (EG) و به دنبال آن تراکم برای به دست آوردن فیبر PEN است. روش دیگر استری کردن مستقیم 2،6-نفتالن دی کربوکسیلیک اسید (NDCA) با اتیلن گلیکول (EG)، و سپس تولید آن از طریق تراکم است. اگر مقدار کمی از ترکیبات حاوی آمین های آلی و فسفر آلی اضافه شود، پایداری حرارتی PEN را می توان بهبود بخشید.
فرآیند چرخش فیبر PEN شبیه به پلی استر است و جریان فرآیند آن عبارت است از: خشک کردن برش → چرخش با سرعت بالا- → کشش. با توجه به دمای انتقال شیشه ای بالاتر فیبر PEN در مقایسه با پلی استر، فرآیند کشش باید مطابق با آن تنظیم شود. برای جلوگیری از تأثیرگذاری بر کیفیت فیبر به دلیل سرعت جهت گیری مولکولی آهسته، باید از چندین پاس کششی استفاده شود و دمای کشش باید افزایش یابد. در مقایسه با پلی استر معمولی، فیبر PEN دارای خواص مکانیکی و حرارتی بهتری است، مانند استحکام بالا، مدول بالا، مقاومت کششی خوب و استحکام بالا. مقاومت در برابر حرارت خوب، اندازه پایدار، به راحتی تغییر شکل نمی دهد، و مقاوم در برابر شعله خوب. مقاومت شیمیایی خوب و مقاومت در برابر هیدرولیز؛ مقاوم در برابر UV و مقاوم در برابر پیری.